Comer pasteis para mercar mísilesConvidar a comer pasteis -ou ramen- para poder mercar mísiles ten o seu punto de crueldade.

«Qu’ils mangent de la brioche», aínda que a frase adoita citarse como «que coman pasteis». Ese era a ocorrencia de María Antonieta cando se lle dixo que os campesiños non tiñan nin un anaco de pan para comer. «Let them eat ramen», esta frase, «que… Ler máis →

Comer pasteis para mercar mísilesConvidar a comer pasteis -ou ramen- para poder mercar mísiles ten o seu punto de crueldade.

Os pobres non precisan unha educación de calidadeAo neno pobre quitámoslle a escola boa e, de paso, todo o demais: o dentista, a vacina e a comida

Si que me vai gustar este “tontócrata”!A Trump non lle faltou tempo para calificar de este modo a quen defende un mundo máis xusto, igualitario e en paz.

De verdade que non nos interesa?É inxustificable que un político poida dicir alegremente que un gran pacto das forzas políticas é algo que non interesa á cidadanía

Un bombón de 90 anosUn “luxo accesible” nos veráns de posguerra

Vaca rumia ou… “do socialismo sáese”O que realmente avanza, silenciosa pero constante, é a privatización. E aínda que se intente que “caia” por outro sitio menos audible, o seu cheiro é inconfundible para quen presta atención

Patriota: nin Voltaire nin Samuel… nin DiosCando a patria vólvese arma para excluír a outros, deixa de ser un ben común e convértese en escusa e lixo moral.

Máis artigos

Por que demo o pato Donald quere cazar ao León?A película deixa de ser unha metáfora visual para converterse nunha lectura do poder: non destruílo, senón apropiarse do seu símbolo, da súa autoridade, do seu papel.

Cando votar volve a ser un privilexioA lei preséntase como un escudo contra unha fraude estatisticamente irrelevante, pero funciona como un filtro económico e burocrático contra os máis vulnerables

Donald Trump: «so schlag’ ich dir den Schädel ein»Se Von Bülow ameazaba con canóns, Trump faio con aranceis e rupturas de tratados, pero o espírito é o mesmo: ou úneste á miña visión ou apártote do camiño. E, por se houbese lugar a dúbidas, exhibe o seu poderío militar.

Contigo aprendín: En memoria de Antón LouroCoa despedida de Antón Louro vaise un socialista leal, un servidor público respectado e un home que deixou amigos alí onde a política a miúdo só deixa trincheiras

“Nós, o pobo”, escoitamos o eco daquela historiaA pérfida ansia de poder sen límites e a imposición de crueldade na súa procura non coñecen fronteiras e carecen de toda decencia humana