Sitúense. Un campamento fabricado a base de lonas e desesperanza. Un grupo de nenos rebuscan anacos de corda, canas e un anaco de tea rota. Logran a súa meta: facer un papaventos.
Os nenos, entusiastas, saen correndo para botala a voar. Un berro de terror perségueos. Son os seus pais, que lles arrebatan a súa alegría e o seu esforzo rompéndolles o artefacto voador. A cambio, tratan de evitar que sexa a vida dos seus fillos a que se rompa.
Un neno, un sorriso e un papaventos son para Katz, ministro de Defensa israelí, un inmenso perigo. A súa ameaza non deixa lugar á dúbida: os papaventos serán tratados como drons, “con ou sen explosivos”, todo lanzamento será considerado “un acto de terrorismo” e “recibirá unha resposta contundente contra os responsables, os organizadores e perpetradores”.
Todo iso despois de comprobar que ningún dos papaventos feitos por “eses tolos baixiños” -que diría Serrat- levaba carga explosiva.
Róubanlles a infancia, róubanlles a vida, róubanlles esas “pequenas cousas” que lles permiten un instante de felicidade, un indicio de sorriso.
O ceo deixa de pertencer á humanidade, para converterse nun ben de uso privativo, en obxecto de propiedade por parte de quen se arroga o dereito para decidir quen pode levantar a cabeza para mirar as estrelas e quen non.
E falando de estrelas: nese mesmo ceo, unha constelación de satélites rodea o noso planeta. Datos de Look Up/Le Point, de xuño de 2026, contabilizaban 15.711 satélites activos.
Starlink, a empresa de Elon Musk, é propietaria de 10.365 dos devanditos satélites. Dous terzos do total. Aos que habería que sumar os pertencentes a Starshield, tamén propiedade de Elon Musk.
Supostamente, os satélites de Starlink dedícanse principalmente a proporcionar acceso a Internet de banda larga. Os de Starshield están orientados a clientes gobernamentais e a seguridade nacional. Pero ambas as redes poden sumarse e ofrecer os seus servizos a quen o seu dono decida.
Ao ver o ceo, xa non me acordo de «O Principiño» cando dicía: «Ti, só ti, terás estrelas que saben rir». Máis ben, teremos que lembrar “a noite de Walpurgis”, que, segundo a tradición, é a noite en que as bruxas voaban en escobas cara ao monte Brocken (Alemaña) para reunirse co diaño.
Ilustración: diseño do autor realizado con apoio de IA xenerativa.
