Nada do que aparece a continuación —xulguen vostedes mesmos— é real. Calquera parecido con feitos, persoas, rizos cor cenoria, biblias a 59,99 dólares ou suspensos infantís é pura coincidencia.
Un neno. Pantalón curto. Camisa almidonada. Paxarela. Rizos cor cenoria. Cara compunxida. Ollos azuis con pranto en fervenza. Así entra na súa casa. Cabeza gacha. Silencio só roto polo pranto incontido e o ruído provocado ao tirar o seu cabás dourado —como non— contra o chan.
Sigamos imaxinando a escena na que Donald —así chamaremos ao neno— entra na súa casa despois de recibir un severo suspenso en Xeografía. A el. Mancillando desa forma o seu brillante expediente logrado a base de dólares. O profe que lle ten unha teima e envexa atroz. Por que será? Unha afronta que podería perdurar incólume ao longo da súa vida.
Algo que talvez, só talvez, podería crearlle un forte complexo. Algo que podería contribuír a desencadear ese trastorno de personalidade narcisista que atribúen os psiquiatras a aqueles que polo menos cumpren cinco dos seguintes criterios e que Donald podería chegar a ter na súa totalidade: sentimento de grandeza e prepotencia, absorción por fantasías, crenza de ser “especial” e único, necesidade excesiva de admiración, sentimento de privilexio ou dereito, explotación interpersoal, carencia de empatía, envexa constante e comportamentos ou actitudes arrogantes e soberbias.
Se isto fose así, poderiamos seguir imaxinando a un Donald tratando de limpar aquel suspenso, de deixar impoluta aquela mancha que o levaría atormentando desde que era un terrible “petit enfant”.
Con moito esforzo e quizais grazas á axuda de Deus e as Biblias —”God Bless the USA Bible” (“Biblia Dios Bendiga a EEUU”)— que vendía aos seus acólitos ao módico prezo de 59,99 dólares, atoparía a solución á súa desdita.
Diante dos seus ollos apareceu esta cita apócrifa atribuída ao gran escritor Mark Twain:
«Deus creou a guerra para que os americanos aprendesen xeografía»
Meu dito meu feito. Se a cousa é tan doada, adiante! Veñan unhas cantas guerras —acaso a vostedes ocórraselles poñer algún nome— para así obter Matrícula de Honra en Xeografía.
E a aquel neno, ao que pode que vexan como vítima, moitos dos seus concidadáns votárono e fixérono dúas veces presidente. Sen dúbida débenlle ter fe.
Nese caso talvez conveña lembrar a cita que Mark Twain -esta vez si que non hai dúbida da autoría- escribiu na súa novela «Pudd’nhead Wilson» (Wilson o chiflado): “Faith is believing what you know ain’t xo.”(«A fe é crer no que sabes que non é verdade»). Non é así?
Ilustración: diseño del autor realizado con apoyo de IA generativa.
