A ducha é un fenómeno fascinante e recoñecido. A acústica do baño, o eco dos azulexos e a ruxida da auga, transforma a calquera nunha mestura de Pavarotti e Freddie Mercury.
E aí, na súa ducha matutina, podemos imaxinarnos ao expresidente Barack Obama tratando de emular a Joan Manuel Serrat mentres escoita o seu disco “Mediterráneo”. E do ramallete de extraordinarias cancións dese disco, sen dúbida a que máis lle marcou foi “Vagabundear”.
“Harto ya de estar harto, ya me cansé”, berra Serrat nesa canción. E ese verso debéuselle de quedar ben gravado ao expresidente á vez que o cantaba co frasco de champú a modo de micrófono.
Non poden, pois, estrañarnos as súas recentes declaracións nas que, sen citar a fonte, Obama dicía que a xente está “so sick and tired of being sick and tired” (tan farta de estar farta).
Son manifestacións que realizou ante as próximas eleccións de metade de mandato nas que Obama observa que “se respira un aire de cambio” nunha cidadanía que leva padecendo as políticas de Trump, un presidente que exhibe unha “incompetencia como non se viu nos tempos modernos”, así como un goberno que permite “a ilegalidade, a neglixencia, a crueldade e a indiferenza cara á xente traballadora”.
Tamén no noso país podemos falar de fartura e, o 29 de novembro, esa fartura reflectirase nas urnas.
Pero non todas as farturas son iguais. Obama fálanos dun impulso cara ao cambio, dunha cidadanía cansa dun goberno concreto ao que se quere substituír. En España, esa fartura diríxese máis ben cara á política en si mesma e tanto pode derivar en esixir mellores políticas como en empuxar a quedarse na casa porque todos son iguais.
A pregunta non é saber se estamos fartos. A pregunta é saber cara a onde nos conducirá esa fartura, cara a que modelo de país levaranos.
Non é cuestión baladí. Un enxordecedor e ben provocado ruído mediático pretende alterar o debate expondo unha axenda pública ben afastada do que realmente interesa. A base de denuncias, chascarrillos, insultos, enfrontamentos vacuos, polémicas, ruído e máis ruído en redes, prensa e telexornais, dereita e ultradereita tratan de ocultar o modelo de país que pretenden e sacalo do debate.
Invítolles a ler con calma as súas propostas. Se as buscan, atoparanas. Dereita e ultradereita pretenden tapar a súa aposta pola sanidade e a educación privadas en detrimento de o público: quen queira calidade, que a pague. Tratan de esconder —pero sempre se lles escapa— o seu modelo de capitalización de pensións. Incomódanse cando se fala de subir o salario mínimo e espántalles falar de prestacións sociais para os máis vulnerables. Ben saben que expoñelo con claridade convencería a moi poucos.
E non, neste caso non podemos acudir ao cabo da canción de Serrat: “Qué más da, qué más da, aquí o allá”. Entre ese aquí e ese alá hai dous modelos de país moi distintos.
Que ese “estar farto” sirva para unha boa reflexión e non para renderse. Xogámonos moito no envite.
Ilustración: diseño do autor realizado con apoio de IA xenerativa.
