Rajoy e Wert, sambesugas da universidade.- desangrando o Sistema Universitario Público

sambesuga-pEugenia Rodríguez Palop, profesora de Filosofía do Dereito na universidade Carlos III de Madrid, publica hoxe un breve artigo titulado “A universidade se desangra”, na web da Cadena Ser.

Un perfecto titular para unha sangrante realidade:

Nas universidades públicas, 86.000 estudiantes de grao menos dende o ano 2012.

Recordemos que:

Curso 2012-13.- comezo do incremento das tasas universitarias

Curso 2013-14.- recorte nas partidas para becas e endurecemento dos requisitos de acceso ás mesmas.

A frase de Carlos Andradas, Rector da Complutense de Madrid, axústase perfectamente a crúa realidade:

“Esa subida [de tasas] hace que estemos expulsando del sistema a alumnos por dificultades económicas teniendo en cuenta también que se ha dificultado el acceso a las becas”

Pero, volvendo o artigo da profesora Rodríguez Palop, non podo menos que entresacar e facer miñas unhas frases tan desgarradoras como reais:

Caminamos, más bien, hacia un modelo privado de gestión universitaria basado en la desigualdad, el endeudamiento de los estudiantes, y el negocio de la Banca.

Habrá universidades de primera, para ricos y universidades de segunda, para pobres, y cuando salgan al mercado laboral no todos estos estudiantes tendrán las mismas oportunidades.

La subida de tasas y las becas raquíticas nos condenan a una sociedad clasista y fracturada, donde, desde luego, no tendremos esa sobrecualificación que tanto se critica, sino más bien un montón de gente depauperada, sin formación y sin futuro.

Por certo, os datos son do propio Ministerio de Educación e pódense ver aquí.

AMPLIACIÓN.- Engado a gráfica elaborada por CCOO-ensino que desminte a excusa do ministerio de Educación que pretende escudarse na baixada da poboación de 18-24 anos para xustificar a caída do alumnado.

Como ben amosan na gráfica, durante o último curso, o descenso da poboación foi o menos acusado dos últimos seis anos, según os datos do Instituto Nacional de Estatística (INE). En troques, a caída do número de universitarios foi a máis elevada.

EvolucionNºUniversitarios-Poboacion18-24
Acceder ao artigo de CCOO-Ensino pulsando na gráfica.

 

que sí, que é a educación estúpido!: “Capital Humano e Productividade”, a educación como a mellor inversión.-

angel-fedea-entrevista--644x362
Pulsar na imaxe para acceder ao documento.

Chegou as miñas mans o último documento de Ángel de la Fuente titulado “Capital Humano e Productividade”. Un traballo moi interesante para aqueles que cremos con firmeza que a educación é a maior inversión para a sociedade e para o individuo.

Teño lido algún libro anterior de Ángel de la Fuente sobre a materia, concretamente dúas obras que foran publicadas pola Fundación Caixa Galicia nos anos 2004 e 2005. Con elas aprendín que saían as contas, que, efectivamente, a educación é un valor rendible para as persoas, e tamén para o país onde viven. Que non era unha cuestión opinativa considerar a educación como  unha gran inversión, senón que resulta un feito obxectivo, tamén para os economistas.

Non son, obviamente, un experto en materia de capital humano, e teño que manifestar a miña preocupación porque, últimamente, daba a impresión de que novos estudos pretendían relativizar en grande medida os resultados que defendían a aportación da educación, do capital humano, no crecemento económico dos países.

Alégrame ver que, neste documento, Ángel de la Fuente, segue a aportar datos e argumentos a favor da inversión en educación. Deixo este párrafo extraído das conclusións do documento e convídovos a unha lectura sosegada do mesmo. Son trinta e tantas páxinas que nos fan corrixir a célebre frase da campaña de Bill Clinton, “the economy, stupid!”, e trocala por “é a educación, estúpido!”.

La inversión en la cantidad y calidad de la educación aparece como una de las mejores instrumentos de política de los que disponen los gobiernos para influir sobre el crecimiento de la productividad y, en última instancia, sobre el nivel de vida de sus ciudadanos.

Por certo, quen queira acudir á ampla bibliografía de Ángel de la Fuente, pode atopar unha boa fonte aquí.

Rubalcaba denuncia a ruptura do sistema educativo.-

rubalcabaHoxe, no xornal EL PAÍS, atopámonos cunha interesante reflexión de Alfredo Pérez Rubalcaba acerca da situación actual do noso sistema educativo. Unha crónica do desastre causado polo actual ministro de Educación, Ignacio Wert,  coa anuencia do Presidente do Goberno, Mariano Rajoy.

“A ruptura do sistema educativo” e o certero título escollido por Rubalcaba para remarcar o efecto principal da política educativa do Partido Popular. O artigo comeza recordando estas palabras de Rajoy:

Oporémonos con firmeza a todo o que entrañe riscos de desmembración do noso sistema educativo en dezasete sistemas educativos diferentes. (Mariano Rajoy, xaneiro de 2005)

O conxunto do artigo conforma a rotunda e rigorosa resposta  de Alfredo que podemos resumir nesta frase:

Pois bien, eu sosteño que é agora cando estase a rachar o noso sistema educativo. (Alfredo Pérez Rubalcaba)

Por certo, as conclusións ás que chega Rubalcaba coinciden coa denuncia da Federación de Asociacións de Directivos de Centros Educativos Públicos (FEDADI) – que hai poucos días reseñamos en escoladeferrado– sinalando ao goberno de Rajoy como responsable dunha lei, a LOMCE, xeradora da maior dispersión que se recorda na educación en España. 

Mándolle dende aquí a Alfredo unha forte e cariñosa aperta e o conmino que siga abondando nas súas reflexións sobre o sistema educativo, cuestión que me consta será así, pois Alfredo leva inserta a educación no seu ADN político e persoal.

infografía: lo que los socialistas reclamamos en Educación*.-

INFOGRAFIA-ESCOLAdeFERRADO-EDUCACION
(Pulsar sobre la imagen para tener acceso a la infografía a tamaño completo)

* Ante todo justificar el por qué la infografía está realizada en castellano. Creo que es un material que puede venirle bien a bastantes compañeros y compañeras que, no dominando el gallego, entran en las páginas de este blog y me animan a seguir escribiendo. Les tengo indicado que no quiero dejar de hacerlo en gallego y que no tengo tiempo para plantearme una doble versión, pero siempre  hay una excepción y hoy es una de ellas. Cuando planteé que estaba trabajando en esta modesta infografía, me pidieron que la hiciera en lengua española para poder darle más difusión y me pareció una petición razonable.

Como se indica a pie de página, la infografía está basada en la última moción que defendimos el Grupo Parlamentario Socialista en el Pleno del Congreso de Diputados del día 10-06-2015. Obviamente con los votos del Partido Popular en contra. Espero que pueda servir para su difusión.

 

As contas da educación en España.- de “less is more” a “less is… much less” (voltamos a cifras do ano 1990)

EstadisticaEducacion2013
Pulsa na imaxe para acceder ao documento

O Partido Popular acolleuse con fruición á célebre frase do arquitecto Mies van der Rohe: “Less is more” (menos é máis).

Como un mantra, “menos é máis” foi frase repetida unha e outra vez para xustificar os continuos recortes que se sucedían nas distintas administracións gobernadas polo partido de Mariano Rajoy. Foi a Jesús Vázquez, daquela conselleiro de Educación do goberno de Núñez Feijóo en Galicia, a quen primeiro lle escoite, a modo de particular kyrie eleison, repetir unha e outra vez estas tres palabras.

Recordemos que Jesús Vázquez, foi un adiantado a seu tempo e xa, antes da aparición do dueto Rajoy-Wert, presumía dos seus recortes en materia educativa.

Pois ben, o ministerio de Educación xa conta coa “Estadística do Gasto Público en educación” onde se recollen os datos provisionais correspondentes ao ano 2013. E a conclusión non pode ser máis deplorable:

No ano 2013, o gasto público en educación caeu en España a niveis do ano 2006.

É dicir, Mariano Rajoy en tres anos de goberno retrasou sete anos o reloxo da inversión en educación. Volvemos ao 4,31% de gasto en educación respecto do PIB, exactamente a mesma porcentaxe que no ano 2006. Recordemos que co goberno socialista de Zapatero, a porcentaxe de PIB adicada a educación achegárase a desexada cifra do 5%, próxima aos países do noso contorno.

Pero semella que, para Rajoy, todo recorte en educación é pouco. Todavía quere adicarlle a educación menos, moito menos (less, much less).

Contamos por desgraza coa documentación que proba esta última afirmación. Documentación elaborada polo propio goberno e remitida a Europa. Falamos do “Programa de Estabilidade 2015-18″ remitido á Unión Europea en abril deste mesmo ano. Concretamente, na páxina 108 deste documento podemos ver o seguinte cadro:

ProgramaEstabilidad2015-18-EDUC
Pulsa para acceder ao documento completo.

Pódese apreciar como a meta de Mariano Rajoy e reducir o gasto público adicado a educación ao 3,7% do PIB. Isto provocaría o seguinte titular:

No ano 2018, o gasto público en educación caerá en España a niveis do ano 1990.

Agardemos que, máis pronto que tarde, Rajoy e o Partido Popular abandonen o goberno e isto non suceda. Recordemos, a modo de contraste, o compromiso dos socialistas, manifestado polo noso Secretario Xeral, Pedro Sánchez, de achegarnos en oito anos ao 7% do PIB adicado a educación.

 

12-5 e 70% de posesión: tanteo de escándalo contra a lei Wert-Rajoy

wert-rajoySe todo vai como semella, o conxunto das Comunidades Autónomas (CCAA) nas que o goberno estará en mans de grupos políticos que se teñen manifestado inequívocamente contra a LOMCE, pasará das cinco actuais (Andalucía, Asturias, Canarias, Cataluña e País Vasco) a doce (coa suma de Aragón, Baleares, Cantabria, Castilla-La Mancha, Extremadura, Navarra e Valencia).

Así pois, de dezasete CCAA, só cinco contarán cun goberno favorable a actual e nefasta lei de educación, a LOMCE, elaborada polo ministro Wert (que abandona o ministerio) coa anuencia de Mariano Rajoy.

Dito doutro xeito, o 70% da poboación escolarizada estará nas CCAA que non apoian a LOMCE.

Cinco Consellerías de Educación “plantan” a Wert esixindo respecto, lealdade institucional e diálogo, ese era o título da entrega publicada en escoladeferrado o pasado 21 de abril de 2015. Qué pasará na vindeira Conferencia Sectorial de Educación?

Para convocar unha reunión extraordinaria da Conferencia Sectorial de Educación basta con que seis vogais das CCAA así o soliciten. Nestes momentos xa existen movementos para sumar forzas neste sentido e non parece que o teñan difícil.

Sen dúbida, cabe preguntarse se o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, está lexitimado para manter unha lei de educación, a LOMCE, rexeitada no seu momento por todos os sectores da comunidade educativa, aprobada únicamente cos votos do Partido Popular e que conta actualmente con doce CCAA en contra da lei e cun 70% do alumnado escolarizado en ditas comunidades.

A resposta sensata sabémola todos… salvo, seguramente, Rajoy.