Botín e Limón, Mozart refuxiado, Excelencia sen Exclusión.

mozart-botin-limonAna Botín, presidenta de Universia e do Banco de Santander, facía onte, na xunta de accionistas do portal universitario, as seguintes afirmacións:

«Necesitamos unha estratexia enfocada ao desenvolvemento do talento, que asegure o desenvolvemento do potencial de todos»

«A prosperidade, o benestar dos cidadáns e o futuro das nacións dependen hoxe, máis que nunca, da fortaleza e calidade dos seus sistemas educativos, da solidez das súas institucións e de marcos reguladores que fomenten a iniciativa das persoas».

«En 20 años, España convertiuse na décima nación en produción científica, a octava en publicacións científicas e o destino máis demandado polos estudiantes Erasmus».

Non teño o discurso completo de Ana Botín, seguramente haberá cuestións coas que non poida estar dacordo -sei que fixo unha referencia ao cambio de gobernanza universitaria coa que moito me temo que confrontaría na súa concreción-, pero sí creo oportuno remarcar esas tres frases ás que non me resisto a engadir as seguintes consideracións:

1º Educar para a excelencia, para o desenvolvemento do talento, debe implicar “o desenvolvemento do potencial de tod@s, dito doutro modo, apostar pola Educación Inclusiva, iso sí, cos recursos precisos. Basta xa do camiño emprendido por Rajoy e Wert de achegarse a excelencia a través da exclusión dos máis desfavorecidos.

2º A Educación, un sistema educativo fortalecido e de calidade, e o principal garante do futuro dun país, tanto a nivel persoal como a nivel social. Dito doutro modo, a educación é a mellor inversión.

3º Apostar pola optimización do noso sistema universitario -eu o aplicaría ao sistema educativo en xeral- non está reñido co recoñecemento do gran avance acometido nos últimos anos. A degradación sistemática do sistema educativo público é unha clara estratexia dos que teñen como obxectivo privatizar a educación.

E, xa que falamos de educación inclusiva e está a acontecer a dramática situación dos refuxiados, non me resisto a citar ao cantautor Javier Limón, quennunha das conversas organizadas polo xornal El País, poñía a guinda dicindo o seguinte:

«Os campos de refuxiados poden estar albergando ao próximo Einstein ou ao próximo Mozart. E non o saberiamos. Quedaríase ahí, porque ninguén, nunca, vaille a dar a oportunidade».

Máis pobreza, máis desigualdade, máis exclusión social,… menos recursos, menos cobertura, menos dereitos. O índice AROPE amosa a crúa realidade do noso país.

manuel_lago
Foto: La Voz de Galicia

O pasado 15 de maio, Manolo Lago, ao que me precio de coñecer dende hai xa uns cantos anos, publicou no xornal La Voz de Galicia un interesante artigo no que analisa os datos do índice AROPE (At Risk Of Poverty or social Exclusión) referidos a España.

Un deses artigos que sempre é preciso ter de man, de fondo de armario atreveríame a dicir, á hora de reflexionar sobre a crúa realidade que acontece no noso país.

O indicador AROPE, como todos seguramente xa sabedes, pretende medir o risco de pobreza e/ou exclusión social. Seguindo ao propio Manolo Lago, a Unión Europea define ás persoas en risco de pobreza e/ou exclusión social como “aquelas persoas con ingresos inferiores ao 60 % da renda mediana do país, despois das transferencias sociais; as que viven en fogares que carecen de alomenos 4 de cada 9 condicións, que van dende a posesión de electrodomésticos a manter a vivenda a temperatura adecuada pasando por poder pagar a vivenda; e fogares que teñen unha baixa intensidade de traballo, isto é, nos que os seus membros traballan menos do 20 % do seu potencial de traballo”.

INDICADOR AROPE-2014

Este gráfico pretende ser un resumo do citado artigo atendendo aos datos máis relevantes do mesmo. Algo que, en ningún caso, debe escusar a lectura do artigo orixinal de Manolo Lago, do que me gustaría destacar o seu tono didáctico e directo. Podedes acceder directamente ao artigo pulsando nesta imaxe:

AccesoArtigoManoloLago
Pulsa na imaxe para acceder ao artigo.

A Escola Inclusiva: conxugar excelencia con equidade, con atención á diversidade,… a escola que debe ser. Pola contra, Rajoy e Wert apostaron por conxugar excelencia con exclusión.

Juan López ven de publicar un artigo sobre a Escola Inclusiva cuxa lectura non me resisto a recomendar. Juan López foi Subdirector Xeral de Ordenación Académica do Ministerio de Educación entre os anos 2004 e 2011 e, actualmente, exerce como Inspector Central de Educación.

Hai dúas formas de achegarnos á excelencia en educación. A primeira, ben reflectida nas actuais políticas de Rajoy, pretende conxugar Excelencia con Exclusión, isto é, poñamos trabas, barreiras, reválidas, taxas,… eliminando así ao alumnado máis desfavorecido en calquera aspecto, social, económico, intelectual,…

A segunda fórmula é máis complexa, esixe máis recursos humanos e económicos, pretende conxugar Excelencia con Equidade, con Diversidade, con Inclusión. É a escola de todas e todos, para todas e todos, con todas e todos. A Escola Inclusiva. A escola que queremos, a que debe ser.

JuanLopez-EscuelaInclusiva
Pulsa na imaxe para acceder ao artigo.

Nais e Pais en pé de guerra contra as reválidas: SOBRAN AS RAZÓNS! Voto particular de CEAPA no Consello Escolar do Estado solicitando a retirada das Probas de Avaliación en Primaria.

Pulsade na imaxe para acceder ao texto.

Seguimos a voltas coas Probas de Avaliación da LOMCE, mellor REVÁLIDAS, e a contestación que, cual “rayo que no cesa”, segue a colleitar, tan to a nivel dos distintos sectores da comunidade educativa, como de expertos e das propias instituciones, non esquezamos que non son poucas as CCAA que tamén se están manifestando en contra das mesmas.

Hoxe deixo aquí o VOTO PARTICULAR realizado pola Confederación Española de Asociacións de Pais e Nais de Alumnos (CEAPA), concretamente polos dous membros cos que contan no Consello Escolar do Estado, Jesús Salido e José Luis Pazos, dous incansables defensores da escola pública.

Non engado máis comentarios por innecesarios. un excelente texto ao que podedes acceder pulsando na imaxe que acompaña estas liñas. Noraboa a CEAPA! e a Jesús e José Luis polo seu permanente traballo a prol do sistema educativo público.

 

Para qué serven as Reválidas? Excelente artigo do profesor Díez Gutiérrez sobre os perniciosos efectos das avaliacións/reválidas previstas na LOMCE.

Traemos hoxe a estas páxinas a referencia a un excelente artigo do profesor da Universidade de León e membro do Foro de Sevilla, Enrique Javier Díez Gutiérrez, publicado en nuevatribuna.es, titulado: “Para qué sirven las Reválidas”.

Os efectos negativos máis evidentes das avaliacións estandarizadas, apunta Díez Gutiérrez no seu artigo, son:

  • Deslexitimación da función docente e a desconfianza hacia o profesorado.
  • A degradación dos contidos: acábase estudiando o que se examina e centrase o tempo e os esforzos docentes en preparar ao alumnado para resolver probas e exames.
  • O control sobre o traballo docente e a perda da innovación educativa, ao convertirse o profesorado en “preparadores de probas”.
  • O coste económico para o sistema, tan alto como inútil, e o coste para as familias do alumnado que suspenda cando teñan que pagar academias para repetir a reválida.
  • Contradi a función da avaliación como mellora da educación respetando a diversidade e os diferentes ritmos de aprendizaxe.
  • O gran negocio que supón unha inversión de millóns de euros en pagar a grandes empresas privadas como Pearson, McGraw-Hill y Educational Testing, en troques de deixar que sexan os docentes os que se ocupen da aprendizaxe do seu alumnado.
  • Convirte a avaliación nun mecanismo de competición entre centros e non de cooperación e nun dispositivo de clasificación e segregación do alumnado e os centros escolares. Conságrase así o darwinismo escolar ao servizo dun darwinismo social, económico e político.
  • O efecto colateral que conlevan estes “rankings” é que serán os centros os que escollan ao alumnado en función de que éste non baixe os resultados que obtén o centro..
  • A asignación dos recursos en función dos resultados, convirte as desigualdades en crónicas e estructurais, alonxándose do carácter compensador que ten que ter o sistema educativo para garantir a equidade e a cohesión social.
  • Este modelo de avaliación non está ao servizo da mellora da educación, que debería ser o obxectivo básico. Está máis orientada a seleccionar, segregar e sancionar que a identificar os problemas e establecer medidas de mellora.
PARAQUESIRVENLASREVALIDAS
Pulsade na imaxe para accerder ao artigo.

A continuación, o autor sinala as condicións dunha verdadeira avaliación integral, aquela pola que apostan os membros do colectivo Foro de Sevilla e coa que, sen dúbida, indentificámonos a maioría dos membros da comunidade educativa.

Para ler o artigo completo, pulsade na imaxe que acompaña este texto.

 

 

 

A Plataforma en Defensa do Ensino Público en contra das avaliacións LOMCE. Reitera a súas esixencias de eliminación destas probas e manifesta o seu apoio ás distintas accións que van levar a cabo as familias desde CONFAPA, encamiñadas a conseguir a eliminación destas probas.

PlataformaDefensaEnsinoPublicoA Plataforma en Defensa do Ensino Público de Galicia ven de elaborar un comunicado no que manifestan a súa total oposición á realización das probas de avaliación individualizada anunciadas pola Consellería de Educación da Xunta de Galicia.

As súas razóns as resumen a modo de decálogo cos seguintes argumentos:

  • A pesar do que están a indicar desde a administración estas probas pódense ter en conta para a repetición do alumnado.
  • Avalían unicamente as competencias lingüísticas, matemáticas e tecnolóxicas en detrimento das outras materias do currículo.
  • Clasifican ao alumnado desde idades temperás, ao reflectirse o seu resultado no expediente.
  • Non se adaptan ao alumnado con mais dificultades ao propor exclusivamente adaptacións de tempo e técnicas.
  • Fomentan a competencia entre os centros e a súa estigmatización.
  • Non terán en conta as variables contextuais dos centros, ao centrarse nun único aspecto do sistema de aprendizaxe.
  • Desconfían da profesionalidade do profesorado sometendo a verificación a valoración da proba externa.
  • Desautorizan ao profesorado rompendo a avaliación continua que xa fai do seu alumnado.
  • Incrementan a carga de traballo nos centros no final de curso, polas tarefas propias de execución e valoración desta proba individual.
  • Supoñen un elevado custe económico para non aportar nada.
PlataformaEnsinoPublico-Avaliacions
Pulsa na imaxe para acceder ao documento.

Deixo aquí o texto completo do comunicado, ao cal podedes acceder pulsando na imaxe do mesmo. E, pola miña parte, permítome suxerir a re-lectura da entrega publicada en escoladeferrado adicado a Dianne Ravicht, onde faciamos referencia ás conclusións ás que chegou a que no seu día foi responsable das políticas educativas de EEUU  con Bush e Clinton. Podedes acceder ao artigo completo pulsando aquí.

Non esquezamos o inequívoco título dun dos últimos libros que publicou: “Vida e morte do gran sistema de educación estadounidense: como os exames e a libre elección perxudican á educación”.

A modo de recordatorio deixo esta cita extraída dunha recente entrevista realizada a Dianne Ravicht:

“Se miramos aos países que poseen a mellor educación no mundo, ningún fai tests e avaliacións como o fan Estados Unidos e Chile. En vez de avaliar e avaliar, preocúpanse das cousas que de verdade importan, como mellorar os contenidos das asignaturas, modificar as mallas curriculares, seguir capacitando aos seus profesores, etc.”