Anatomía dun Asesinato: Rajoy e a Universidade Pública (datos e cifras).-

Rajoy-Anatomy

Permítome utilizar como base o coñecido cartel da película de Otto Preminger, “Anatomía dun asesinato”, obra do recoñecido diseñador gráfico Saúl Bass, para reflectir o que está a acontecer coa Universidade Pública e, nomeadamente, co seu alumnado, como consecuencia das políticas levadas a cabo polo goberno presidido por Mariano Rajoy.

Portada-CRUE-LA_UNIVERSIDAD_ESPANOLA_EN_CIFRAS_13 14
Pulsa na imaxe para acceder ao documento.

Hernández Armenteros e Pérez García, teñen realizado un documentado traballo para a Conferencia de Rectores das Universidades Españolas (CRUE), “A Universidade Española en Cifras”,  que ten sido presentado recentemente e que amosa de forma rigorosa o estado actual da nosa universidade pública.

Os datos falan por sí mesmos e, os que aparecen na ilustración que elaborei para o encabezado, non son máis que tres datos do conxunto de cifras negativas que por desgraza debuxan o negro panorama do noso sistema universitario.

Para aqueles menos dados a ler o documento completo, deixo algunhas referencias aparecidas na prensa:

20 minutos: La cuantía media de las becas universitarias retrocede a niveles de 2004-2005

EL PAÍS: La becas universitarias retroceden a la cuantía de hace una década

Público: La cuantía media de las becas universitarias retrocede a niveles de 2004-2005

LA VANGUARDIA: El importe de las becas universitarias retrocede a niveles del 2004

España, país de Europa con maior desigualdade de renda: un novo e nefasto record para Rajoy.-

Eurostat-LOGO
Pulsa para acceder á táboa

Eurostat ven de publicar, con data xuño-2015, os datos relativos á desigualdade de rendas nos distintos países europeos referidos ao ano 2014. Lamentablemente, España sale moi mal parada nun dato relevante para medir a boa ou a mala marcha dun país, o seu nivel de desigualdade de renda entre os que más teñen e os que menos, medidos a través do “ratio interquintil”.

Ante todo, unha mera explicación do que significa o “ratio interquintil” como medida de desigualdade. Ven a ser a relación entre a renda do 20% máis rico (quintil superior) e o 20% máis pobre (quintil inferior). Dito doutro modo, o valor da ratio resulta equivalente ao número de veces que as rendas dos máis favorecidos contén ás dos máis desfavorecidos. Como é lóxico, a maior valor do ratio, máis desigualdade no país de referencia.

Pois ben, nos últimos datos publicados por Eurostat, España, cun ratio de 6,8  ocupa a primeira posición en canto a nivel de desigualdade de renda da súa poboación. No ano 2014 conseguimos adiantar a Grecia e a Letonia (ambas cun ratio de 6,5) que, ata agora, ocupaban as dúas primeras plazas.

Podedes ter acceso á táboa de Eurostat pulsando no seu logotipo e, ademáis, deixo un enlace á información sobre esta cuestión publicada no xornal “El Economista”.

El Economista: España sigue batiendo récords de desigualdad: supera a Letonia y Grecia en distribución de la renta disponible”

(Este artigo foi publicado orixinalmente no meu outro blog, que tamén trato de manter activo, www.guillermomeijon.es, aínda que non o fago coa intensidade debida)

Rajoy e Wert, sambesugas da universidade.- desangrando o Sistema Universitario Público

sambesuga-pEugenia Rodríguez Palop, profesora de Filosofía do Dereito na universidade Carlos III de Madrid, publica hoxe un breve artigo titulado “A universidade se desangra”, na web da Cadena Ser.

Un perfecto titular para unha sangrante realidade:

Nas universidades públicas, 86.000 estudiantes de grao menos dende o ano 2012.

Recordemos que:

Curso 2012-13.- comezo do incremento das tasas universitarias

Curso 2013-14.- recorte nas partidas para becas e endurecemento dos requisitos de acceso ás mesmas.

A frase de Carlos Andradas, Rector da Complutense de Madrid, axústase perfectamente a crúa realidade:

“Esa subida [de tasas] hace que estemos expulsando del sistema a alumnos por dificultades económicas teniendo en cuenta también que se ha dificultado el acceso a las becas”

Pero, volvendo o artigo da profesora Rodríguez Palop, non podo menos que entresacar e facer miñas unhas frases tan desgarradoras como reais:

Caminamos, más bien, hacia un modelo privado de gestión universitaria basado en la desigualdad, el endeudamiento de los estudiantes, y el negocio de la Banca.

Habrá universidades de primera, para ricos y universidades de segunda, para pobres, y cuando salgan al mercado laboral no todos estos estudiantes tendrán las mismas oportunidades.

La subida de tasas y las becas raquíticas nos condenan a una sociedad clasista y fracturada, donde, desde luego, no tendremos esa sobrecualificación que tanto se critica, sino más bien un montón de gente depauperada, sin formación y sin futuro.

Por certo, os datos son do propio Ministerio de Educación e pódense ver aquí.

AMPLIACIÓN.- Engado a gráfica elaborada por CCOO-ensino que desminte a excusa do ministerio de Educación que pretende escudarse na baixada da poboación de 18-24 anos para xustificar a caída do alumnado.

Como ben amosan na gráfica, durante o último curso, o descenso da poboación foi o menos acusado dos últimos seis anos, según os datos do Instituto Nacional de Estatística (INE). En troques, a caída do número de universitarios foi a máis elevada.

EvolucionNºUniversitarios-Poboacion18-24
Acceder ao artigo de CCOO-Ensino pulsando na gráfica.

 

que sí, que é a educación estúpido!: “Capital Humano e Productividade”, a educación como a mellor inversión.-

angel-fedea-entrevista--644x362
Pulsar na imaxe para acceder ao documento.

Chegou as miñas mans o último documento de Ángel de la Fuente titulado “Capital Humano e Productividade”. Un traballo moi interesante para aqueles que cremos con firmeza que a educación é a maior inversión para a sociedade e para o individuo.

Teño lido algún libro anterior de Ángel de la Fuente sobre a materia, concretamente dúas obras que foran publicadas pola Fundación Caixa Galicia nos anos 2004 e 2005. Con elas aprendín que saían as contas, que, efectivamente, a educación é un valor rendible para as persoas, e tamén para o país onde viven. Que non era unha cuestión opinativa considerar a educación como  unha gran inversión, senón que resulta un feito obxectivo, tamén para os economistas.

Non son, obviamente, un experto en materia de capital humano, e teño que manifestar a miña preocupación porque, últimamente, daba a impresión de que novos estudos pretendían relativizar en grande medida os resultados que defendían a aportación da educación, do capital humano, no crecemento económico dos países.

Alégrame ver que, neste documento, Ángel de la Fuente, segue a aportar datos e argumentos a favor da inversión en educación. Deixo este párrafo extraído das conclusións do documento e convídovos a unha lectura sosegada do mesmo. Son trinta e tantas páxinas que nos fan corrixir a célebre frase da campaña de Bill Clinton, “the economy, stupid!”, e trocala por “é a educación, estúpido!”.

La inversión en la cantidad y calidad de la educación aparece como una de las mejores instrumentos de política de los que disponen los gobiernos para influir sobre el crecimiento de la productividad y, en última instancia, sobre el nivel de vida de sus ciudadanos.

Por certo, quen queira acudir á ampla bibliografía de Ángel de la Fuente, pode atopar unha boa fonte aquí.

Rubalcaba denuncia a ruptura do sistema educativo.-

rubalcabaHoxe, no xornal EL PAÍS, atopámonos cunha interesante reflexión de Alfredo Pérez Rubalcaba acerca da situación actual do noso sistema educativo. Unha crónica do desastre causado polo actual ministro de Educación, Ignacio Wert,  coa anuencia do Presidente do Goberno, Mariano Rajoy.

“A ruptura do sistema educativo” e o certero título escollido por Rubalcaba para remarcar o efecto principal da política educativa do Partido Popular. O artigo comeza recordando estas palabras de Rajoy:

Oporémonos con firmeza a todo o que entrañe riscos de desmembración do noso sistema educativo en dezasete sistemas educativos diferentes. (Mariano Rajoy, xaneiro de 2005)

O conxunto do artigo conforma a rotunda e rigorosa resposta  de Alfredo que podemos resumir nesta frase:

Pois bien, eu sosteño que é agora cando estase a rachar o noso sistema educativo. (Alfredo Pérez Rubalcaba)

Por certo, as conclusións ás que chega Rubalcaba coinciden coa denuncia da Federación de Asociacións de Directivos de Centros Educativos Públicos (FEDADI) – que hai poucos días reseñamos en escoladeferrado– sinalando ao goberno de Rajoy como responsable dunha lei, a LOMCE, xeradora da maior dispersión que se recorda na educación en España. 

Mándolle dende aquí a Alfredo unha forte e cariñosa aperta e o conmino que siga abondando nas súas reflexións sobre o sistema educativo, cuestión que me consta será así, pois Alfredo leva inserta a educación no seu ADN político e persoal.

infografía: lo que los socialistas reclamamos en Educación*.-

INFOGRAFIA-ESCOLAdeFERRADO-EDUCACION
(Pulsar sobre la imagen para tener acceso a la infografía a tamaño completo)

* Ante todo justificar el por qué la infografía está realizada en castellano. Creo que es un material que puede venirle bien a bastantes compañeros y compañeras que, no dominando el gallego, entran en las páginas de este blog y me animan a seguir escribiendo. Les tengo indicado que no quiero dejar de hacerlo en gallego y que no tengo tiempo para plantearme una doble versión, pero siempre  hay una excepción y hoy es una de ellas. Cuando planteé que estaba trabajando en esta modesta infografía, me pidieron que la hiciera en lengua española para poder darle más difusión y me pareció una petición razonable.

Como se indica a pie de página, la infografía está basada en la última moción que defendimos el Grupo Parlamentario Socialista en el Pleno del Congreso de Diputados del día 10-06-2015. Obviamente con los votos del Partido Popular en contra. Espero que pueda servir para su difusión.