«Que se decate a CEOE, hai que subir os salarios xa», proclamaba Pepe Álvarez, secretario xeral de UGT, e Unai Sordo, secretario xeral de CCOO, sinalaba que «si España non recupera os salarios, o risco de retardación económica é moi superior e a desigualdade social vaise a implantar, algo que hai que evitar como sexa».
As reivindicacións de UGT e CCOO responden a un argumento incontestable, a perda do poder adquisitivo dos salarios, así como o forte incremento dos beneficios empresariais. E non é de recibo que o presidente da CEOE, Antonio Garamendi, referírase recentemente ao devandito incremento de beneficios aseverando que é «un mantra que eu non comparto». Ata o Banco de España, pouco sospeitoso de levantar a voz da esquerda, dá a razón aos sindicatos cando sostén que os beneficios empresariais teñen crecido sete veces máis que os salarios en España.
A Central de Balances do Banco de España, segundo indica a propia entidade, «é un servizo que analiza a información económico-financeira que envían voluntariamente as empresas non financeiras españolas e que permite mellorar o coñecemento destas sociedades». Pois ben, no último destes informes constátase como as ganancias empresariais incrementáronse nun 21% respecto do ano 2021 en base ás subidas de prezos e á recuperación económica do noso país. Pola contra, os gastos relativos ao gasto en persoal por traballador unicamente supuxeron un 3% de incremento. Así pois, 21% fronte ao 3%, sete veces máis creceron os beneficios.
Resulta pois sensata a chamada dos sindicatos a que a CEOE reconsiderase a súa postura e sentase a negociar. Os 400.000 euros que cobra ao ano Garamendi ben puidesen servir para lembrarlle que, entre as súas funcións, tamén está a de sentar cos representantes sindicais a negociar o Pacto de Rendas que este país necesita e non propiciar tácticas dilatorias.
Por parte do goberno procedeuse á subida do Salario Mínimo Interprofesional nun 47% no que vai de lexislatura, o que supuxo pasar dos 10.290 aos 15.120 euros anuais. Ademais, tamén se procedeu a pactar o incremento retributivo na Función Pública cos sindicatos maioritarios do sector, UGT e CCOO, para o período 2022-2024.
A participación dos traballadores na boa marcha das empresas, no incremento dos beneficios, parecese un argumento sólido que non se debera prestar a discusión e menos cos datos antes expostos do propio Banco de España que, repito, responden a información facilitada polas propias empresas.
Non cabe pretender establecer no noso país un modelo de explotadores e explotados, isto é, que os sacrificios se lle pidan á clase traballadora para que a festa a gocen os de arriba. Elevar as taxas de desigualdade, as diferenzas entre ricos e pobres, só serve para crebar a paz social e instalar un alto grao de inestabilidade, algo que non se compadece co necesario bo clima que o saneamento da nosa economía necesita, os países son tan fortes como fortes sexan as súas clases medias. Os sindicatos xa o advertiron e anunciaban un outono quente na rúa de non se alcanzar un acordo para subir os salarios.
Tocaba pois mover peza á CEOE, sentarse, negociar e acadar ese necesario Pacto de Rendas, salvo que a súa filosofía sexa a de entender que o que procede sexa «subsidiar a riqueza» e por tanto que só perciban os beneficios da boa marcha da economía empresarial os altos directivos, como o propio Garamendi, e os accionistas. Por certo, desde a CEOE tamén poderían lembrar que a política do Goberno salvou máis de 550 mil empresas e 3,6 millóns de traballadores.
En definitiva, si os beneficios aumentan, deben aumentar os salarios. Unha reivindicación coherente que non dubido debera ser compartida por un importante número de empresarios e autónomos. O anuncio realizado onte de chegar a un preacordo entre a CEOE e os sindicatos, que deberá ser ratificado polos órganos de goberno o vindeiro luns, vai na boa dirección. Fontes da CEOE sinalan que «aínda quedan flocos», agardemos que se resolvan e que o preacordo convértase en acordo firme.
