Imaxínense unha animación clásica de Disney. Música de fondo. Pomposa. Esaxerada. Creando unha atmosfera a un paso do ridículo. Fanfarria.
Escena primeira. Primeiro plano: o pato Donald.
Pero non vestido como sempre. Non co seu clásico estilo mariñeiro. Porta o atavío dun cazador de postal colonial: salacot impecable, prismáticos relucentes, botas demasiado limpas para pisar barro. E o rifle. Ah, o rifle. Desproporcionado. Ridículo. Máis grande que el. Coma se necesitase apoiarse nel para parecer algo que non é, pero que quixese ser.
Todo nel é excesivo e fatuo. Todo nel é impostura. Engreimiento sen fundamento.
Detense. Otea. Entrecerra os ollos. Axusta o enfoque. Respira fondo. Como quen imita aquilo que viu facer a outros mil veces.
E entón o ve: O león.
Inmóbil. Soberano. Sen xesto. Sen esforzo. Non necesita demostrar nada. Non necesita parecer. Simplemente é.
O contraste é insoportable. Donald súa. Traga saliva. Recolócase o chapeu que lle queda grande. Moléstalle. Pésalle. Todo lle pesa. Incluso o papel que intenta interpretar.
Levanta o rifle. Pero non é por fame. Non é por necesidade. Nin sequera é por vaidade. É algo máis turbio. Máis incómodo. Máis reconocible. É a perfecta combinación de envexa e ambición desmedida.
Non quere a súa pel. Non quere a súa cabeza. Non quere o trofeo. Quere outra cousa. Quere o seu lugar. Quere a autoridade sen esforzo. Quere a obediencia sen discusión. Quere a aura que non se fabrica… pero que el cree poder comprar ou impoñer.
Aperta o gatillo. Silencio. Fundido a negro.
E entón —só entón— entendemos que non era o pato Donald.
Era Donald Trump.
E o león non era un león.
Era o Papa. León XIV.
E todo deixa de ser fábula.
Porque non estamos ante un intento de destruír unha institución, nin sequera de desafiala. Iso sería demasiado directo, demasiado honesto.
Do que se trata é de algo máis basto: ocupala sen comprendela, vestila sen merecela, utilizala como escenario para unha representación oca e de pleno desvarío.
Non derrubar o poder espiritual, senón parasitalo. Non cuestionar a súa lexitimidade, senón apropiarse do seu prestixio. Non elevarse ata el, senón rebaixalo ata que caiba no personaxe.
Como Iznogud, si. O Gran Visir que quería ser o Califa en lugar do Califa. Pero sen chiste. Sen caricatura que permita rirnos tranquilos.
A película deixa de ser unha metáfora visual para converterse nunha lectura do poder: non destruílo, senón apropiarse do seu símbolo, da súa autoridade, do seu papel.
Ser califa en lugar do califa. E, o máis inquietante de todo, actuar coma se xa o fose.
The End. Acabou a función. Pero el segue aí.
