Imaxínense unha animación clásica de Disney. Música de fondo. Pomposa. Esaxerada. Creando unha atmosfera a un paso do ridículo. Fanfarria.

Escena primeira. Primeiro plano: o pato Donald.

Pero non vestido como sempre. Non co seu clásico estilo mariñeiro. Porta o atavío dun cazador de postal colonial: salacot impecable, prismáticos relucentes, botas demasiado limpas para pisar barro. E o rifle. Ah, o rifle. Desproporcionado. Ridículo. Máis grande que el. Coma se necesitase apoiarse nel para parecer algo que non é, pero que quixese ser.

Todo nel é excesivo e fatuo. Todo nel é impostura. Engreimiento sen fundamento.

Detense. Otea. Entrecerra os ollos. Axusta o enfoque. Respira fondo. Como quen imita aquilo que viu facer a outros mil veces.

E entón o ve: O león.

Inmóbil. Soberano. Sen xesto. Sen esforzo. Non necesita demostrar nada. Non necesita parecer. Simplemente é.

O contraste é insoportable. Donald súa. Traga saliva. Recolócase o chapeu que lle queda grande. Moléstalle. Pésalle. Todo lle pesa. Incluso o papel que intenta interpretar.

Levanta o rifle. Pero non é por fame. Non é por necesidade. Nin sequera é por vaidade. É algo máis turbio. Máis incómodo. Máis reconocible. É a perfecta combinación de envexa e ambición desmedida.

Non quere a súa pel. Non quere a súa cabeza. Non quere o trofeo. Quere outra cousa. Quere o seu lugar. Quere a autoridade sen esforzo. Quere a obediencia sen discusión. Quere a aura que non se fabrica… pero que el cree poder comprar ou impoñer.

Aperta o gatillo. Silencio. Fundido a negro.

E entón —só entón— entendemos que non era o pato Donald.

Era Donald Trump.

E o león non era un león.

Era o Papa. León XIV.

E todo deixa de ser fábula.

Porque non estamos ante un intento de destruír unha institución, nin sequera de desafiala. Iso sería demasiado directo, demasiado honesto.

Do que se trata é de algo máis basto: ocupala sen comprendela, vestila sen merecela, utilizala como escenario para unha representación oca e de pleno desvarío.

Non derrubar o poder espiritual, senón parasitalo. Non cuestionar a súa lexitimidade, senón apropiarse do seu prestixio. Non elevarse ata el, senón rebaixalo ata que caiba no personaxe.

Como Iznogud, si. O Gran Visir que quería ser o Califa en lugar do Califa. Pero sen chiste. Sen caricatura que permita rirnos tranquilos.

A película deixa de ser unha metáfora visual para converterse nunha lectura do poder: non destruílo, senón apropiarse do seu símbolo, da súa autoridade, do seu papel.

Ser califa en lugar do califa. E, o máis inquietante de todo, actuar coma se xa o fose.

The End. Acabou a función. Pero el segue aí.