A escena penetra no noso cerebro como un lóstrego mortal. Unha muller cae, alcanzada por un disparo a queimarroupa perpetrado polos axentes do ICE, eses mozos de recentemente estreados uniformes, as súas lentes negras e un inconfundible estilo marcial de cerebros baleiros. De súpeto, ábrese o pano e, coma se estivésemos a ver unha reposición de «Sopa de Ganso», alguén desde Washington decide explicarnos que o que vemos non é o que vemos.
E velaquí que aparece o Gran Relator da Verdade Alternativa, gravata vermella e pelo louro laranxa, para dicirnos que a culpa é da propia muller. Que actuou “moi ruda”. Moi ruda! Vaia!, que cometeu falta en ataque.
Mentres, non cesa nos seus encomios aos seus raparigos do ICE, a eses “patriotas” que traballan “detendo a miles de criminais ilegais de moitas nacionalidades“. Heroes de cómic, sacos de músculos con escudos de barras e estrelas. Rambos en defensa da patria.
Problema. Todos vimos o vídeo. E, a pesar diso, hai quen, con sorriso dentífrica de vendedor de coches usados, fainos a seguinte pregunta: “A quen vai vostede a crer, a min ou aos seus propios ollos?”
Chico Marx díxollo, disfrazado de Groucho, á inefable señora Dumont, pero aquí quen o di é, nin máis nin menos, un representante do Goberno.
E aquí entra en acción a señora Ángela Channing, a vilá dos viñedos de «Falcon Crest», quen xa nos anos 80 rumoreábanos, copa de Chardonnay en man, que “a verdade só é un punto de vista”.
Julián Baggini explicóunolo con calma filosófica no seu libro “Breve historia da verdade”. Nel, Baggini sinala como na cultura popular utilízase a carta do relativismo para poñer fin a unha conversación: “ti tes a túa verdade, eu teño a miña, non hai máis nada que dicir”.
Desta forma, un feito convértese nunha opinión e unha opinión nunha arma. Que a realidade non nos moleste nin entreteña.
De volta a Baggini, quedo coa frase que cita de Roger Scruton: “O relativismo é o primeiro refuxio dos canallas”.
Nesta película, os canallas non levan máscara: levan placa, micrófonos, atrís con selo presidencial e, o máis inquietante, esperan que a función finalice cun atronador aplauso por parte do respectable, que somos nós.
