Dar(se) conta: compromiso do intelectual e reivindicación da educación.

O meu compañeiro no Grupo Parlamentario Socialista, o meu querido “filósofo de garda”, Manuel Cruz, acaba de publicar un novo libro titulado “Dar(se) cuenta” e cuxo subtítulo reza así: “De qué pasado venimos… y a que presente hemos ido a parar”.

Calquera que faga una procura en Google coas palabras “libro+darse+cuenta”, poderá comprobar que saen non poucos libros e de diferentes materias (desde libros de autoaxuda ata algún de programación neurolingüística) que utilizan as mesmas palabras no seu título, tamén aparece o de Manuel Cruz, pero seguro daranse conta da singularidade deste último. A diferenza é sutil, pero determinante: as parénteses.

Esas parénteses son o elemento necesario que sinalan a dobre vía transitada por Manuel Cruz nestes últimos anos. Un título que concatena dous procesos que Manuel entende que son “dúas caras da mesma moeda”: “darse conta” e “dar conta”.

O filósofo, que ten no seu oficio o “darse conta”, conviviu nestes anos co deputado que conleva no seu traballo o “dar conta” da súa acción. Dito doutro xeito, e como ben sinala Manuel Cruz, o título do libro fai referencia a dous conceptos: comprensión e responsabilidade. Comprensión, darse conta do que uno está facendo. Responsabilidade, dar conta das consecuencias dos propios actos. Podemos pois falar, no caso de Manuel Cruz, de “l’intellectuel engagé”, do intelectual comprometido.

Non nos equivocaremos demasiado si atribuímos a esta obra a categoría de “libro de viaxes”, pois é a viaxe destes últimos anos transitados polo autor o que constitúe o corpus deste texto. Unha viaxe que Manuel permítenos compartir a través das páxinas do seu libro, amosándonos, por unha banda, as súas reflexións sobre o que acontece ao seu arredor e, por outro, as súas accións, as súas actuacións, como deputado nese tempo.

Por suposto, a filosofía e a súa reivindicación ocupan boa parte do libro, do mesmo xeito que ocuparon o traballo do autor (que tiven o pracer de compartir) nestes anos. Reivindicación da filosofía na educación, pero reivindicación, sobre todo, da educación, pois como ben di Manuel:

“Poucas veces no pasado os cidadáns necesitaron dispoñer de instrumentos de coñecemento e crítica cos que manexarse en la complejidad do real como o necesitan hoxe”.

Moi atraínte resulta a súa concepción do federalismo como a forma política da fraternidade, e da propia fraternidade como universalización da igualdad e da liberdade, “posto que non hai irmáns de primeira e de segunda”.

En fin, un libro cuxa lectura recomiendo e que certamente non defraudará, pero deixemos a Manuel a última palabra:

“Convocar á acción nunca pode ser a última palabra. A última palabra solo pode ser render contas do realizado.”

Grazas por compartilo nas túas redes:

Deixa un comentario